ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید. . .

این گیسو پریشان كرده بید وحشی باران . . .

 یا نه دریایی‌ست گویی واژگونه بر فراز شهر . . .

شهر سوگواران ...

هر زمانی كه فرو می‌بارد از حد بیش ...

ریشه در من می‌دواند پرسشی پیگیر با تشویش رنگ این شب‌های وحشت را، تواند شست آیا از دل یاران ...

چشم‌ها و چشمه‌ها خشكند، روشنی‌ها محو ...

 در تاریكی دلتنگ، همچنان‌كه نام‌ها در ننگ ...

 هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد ...

 آه باران ای امید جان بیداران ...

بر پلیدی‌ها كه ما عمری‌ست در گرداب آن غرقیم ...

 آیا چیره خواهی شد؟