از در درآمدی و من از خود به درشدم                 گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم 

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست          صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم 
چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب                  مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم 
گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق                     ساکن شود بدیدم و مشتاقتر شدم 
دستم نداد قوت رفتن به پیش یار                    چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم 
تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم                    از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم 
من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت           کاول نظر به دیدن او دیده ور شدم 
بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان                مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم 
او را خود التفات نبودش به صید من               من خویشتن اسیر کمند نظر شدم 

گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد            اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم