چو شبروان سراسیمه،گرد خانه مگرد

تو خود بهانۀ خویشی پی بهانه مگرد

تو نور دیدۀ مایی به جای خویش درآی

چنین چو مردم بیگانه گرد خانه مگرد

زمانه گشت و دگربر مدار بی مهری ست

تو بر مدار دل از مهر و چون زمانه مگرد